Wat is instructional design?

Wat de discipline omvat

Vier vragen doen het meeste werk. Wat moet de persoon achteraf kunnen, geformuleerd als handeling en niet als onderwerp. Wat weet hij al. Wat is het kleinste dat de kloof dicht. Hoe weet je of het gewerkt heeft.

Bij die laatste vraag stopt de meeste operationele opleiding stilletjes. Het materiaal afleveren en de aanwezigheid bevestigen beantwoordt een andere vraag dan of iemand het nu echt kan.

De modellen, en waarvoor ze dienen

Je komt ADDIE tegen (analyse, ontwerp, ontwikkeling, implementatie, evaluatie) en iteratieve alternatieven zoals SAM. Het zijn projectstructuren, geen leertheorieën. Hun waarde is dat ze de analyse vóór het schrijven dwingen en de evaluatie na het afleveren, precies de volgorde die de meeste organisaties omdraaien.

Gebruik ze als checklist, niet als methode. Een model dat drie weken toevoegt aan een procedurewijziging die maandag op de vloer moet staan, heeft meer gekost dan het opbracht.

Waar het zijn geld waard is

Vooral op twee punten. Scope schrappen, door te scheiden wat iemand moet weten om het werk te doen van wat alleen maar waar is en in het handboek staat. En volgorde, door eerst te zetten wat al de rest begrijpelijk maakt. Daarom kan een goed ontworpen module van vijf minuten beter werken dan een grondige van veertig: het verschil is niet de productiekwaliteit, maar wat er is weggelaten.

Niemand in je operatie heeft die functietitel

Een operatie met meerdere vestigingen heeft vrijwel zeker geen instructieontwerper, gaat er geen aannemen, en haar vestigingsverantwoordelijken worden het niet. De nuttige vraag is dus hoeveel van de discipline je in het proces kunt inbouwen.

Daar is geen expertise voor nodig. Wel beslissingen die één keer centraal genomen worden, en niet door elke auteur opnieuw. De gids over kennischecks die blijven hangen behandelt de check zelf.