BRCGS vs IFS: wat elke norm van opleiding vraagt

Twee private normen op één wettelijke vloer

BRCGS en IFS zijn certificatieschema's die retailers van hun leveranciers vragen, geen wet. Beide rusten op de wettelijke plicht uit Verordening 852/2004 dat wie met levensmiddelen werkt, toezicht en instructie of opleiding in voedselhygiëne krijgt. De clausulenummers gelden per september 2026: BRCGS Food Safety Issue 9 en IFS Food versie 8.

Waar ze verschillen

BRCGS is specifiek over mensen. Clausule 7.1.1 noemt uitzendkrachten, tijdelijke medewerkers en aannemers bij naam. Clausule 7.1.2 vraagt een gedocumenteerde competentiebeoordeling voor iedereen die werkt op kritische beheerspunten en beheersmaatregelen. Clausule 7.1.4 eist allergenenbewustzijn voor alle medewerkers.

IFS is specifiek over het programma. Clausule 3.3.1 wil een gedocumenteerd opleidingsprogramma met inhoud, frequentie, de taak van de medewerker, talen, een gekwalificeerde trainer en de evaluatie van de effectiviteit. Clausule 3.3.3 bepaalt de registratie: deelnemers met handtekening, datum, duur, inhoud en trainer, plus een procedure die de effectiviteit aantoont. Clausule 3.3.4 verwacht dat de inhoud herzien wordt wanneer producten, processen of wettelijke eisen veranderen.

Wat geen van beide zegt

Geen enkele clausule in beide normen schrijft een herhalingsinterval voor. IFS laat je je eigen frequentie in het programma schrijven en toetst je daar vervolgens aan. De gids over HACCP-opleiding in de voedingsproductie overloopt de vier punten waarop sites meestal zakken voor het opleidingsdeel van de audit.